नकोतिथे भावूक...

माझा मित्र तक्रार घेऊन आला...
म्हणाला, किती प्रयत्न करतोय भावनिक न होण्याचा,
हि दुनिया खूप अवघड आहे लेका...
पण तुझ्या कविता, मला पुन्हा भावूक करतात...

मला गम्मत वाटली,
खरंच लोक गल्लत करतात...

हे candle light च्या टेबलावर लॅपटॉपवर excel उघडून बसतात...
आणि ऑफिसात sympathetic कविता जाऊन बॉस ला ऐकवतात...

सकाळची कोवळी किरणं जेव्हा खिडकीतून आत येऊन अंगावर खेळतात...
त्यावेळी हे खून, मारामाऱ्या आणि पॉलिटिक्स ने भरलेला पेपर वाचत बसतात...

हेच जेव्हा रात्री, बायको शेजारी बिछान्यात जाऊन पडतात...
तेव्हा त्यांना सकाळी पडलेल्या सेन्सेक्स च्या चिंता सतावतात...

गुलजार च्या कविता का कुणी मठ्ठ चेहरा करून वाचतात?
युद्ध भूमीवर का कधी कुणी भावूक होऊन आसवे गाळतात?

Spiderman सारखी उंच भरारी घेऊन साऱ्या दुनियेचा भार उचलावा...
अन काम फत्ते होताच, त्याच्या सारखा... आपल्या प्रेयसीला एकांतात नेऊन kiss देखिल करावा...

माझ्या ठायी नकोतिथे भावनांचा अतिरेक नसावा..
लोक टिळा लावून जातील इतका मी 'दगड' ही नसावा...

~ अरुण भऊड