Monday, June 19, 2017

व्यसन...

बापाला कसं कळेल...
आज पिऊन आलोय...
नाक्यावर थोडं थांबून...
Mintos चघळत आलोय...

अरे पण cigarate ओढलीस ना,
शर्टाला वास येतोय...
मित्राच्या गाडीत air फ्रेशनर आहे,
तोच शर्टवर मारून आलोय...

अरे पोट किती सुटलंय या वयात?
मेस मधलं जेवण खात आलोय...
आणि डोळ्यांखालीहि किती सुजलंय?
रात्री जागून अभ्यास करत आलोय...

हल्ली, रात्री अपरात्री घरी येतोस?...
ग्रुप studies करून आलोय...
आणि फोन केल्यावर उचलत का नाहीस?...
फोन silent वर ठेऊन आलोय...

नको ते शिक्षण घेत चाललोय...
धुरांच्या रेषेत हरवत चाललोय...
तरुणाईच्या नशेत वाहवत चाललोय...
बिअर च्या बाटल्या पित चाललोय...

सारं काही लपवत आलोय...
आई बापाला फसवत चाललोय...
व्यसनाच्या अधीन झालोय...
हळूच जीवन संपवत चाललोय...

~ अरुण भऊड

Sunday, June 11, 2017

जगणं...

तुझं जगणं म्हणजे,
वाट फुटेल तिथं धावत सुटणं...
माझं जगणं म्हणजे,
सतत कशाचीतरी वाट बघणं...

तुझं जगणं म्हणजे,
स्वतःच स्वतःची पाऊल वाट आखणं...
माझं जगणं म्हणजे,
कुणीतरी आखलेल्या रेषेवर स्वतःला रेटणं..

तुझं जगणं म्हणजे,
हवं तेव्हा थांबणं, हवं तेव्हा पळणं...
माझं जगणं म्हणजे,
घड्याळातल्या काट्यांची वेळ पाळणं...

तुझं जगणं म्हणजे,
भारावून जाणं, हरखून जाणं...
माझं जगणं म्हणजे,
जखडून जाणं, गुरफटून जाणं...

तुझं जगणं म्हणजे,
लहानातला लहान क्षण देखील अनुभवणं...
माझं जगणं म्हणजे,
कवडी कवडी चा हिशोब ठेवत तिजोरी भरणं...

तुझं जगणं म्हणजे,
कुठल्याही तालावर थिरकणं...
माझं जगणं म्हणजे,
हमखास कंबर लचकणं...

तुझं जगणं म्हणजे,
मरतानाही चेहऱ्यावर समाधान असणं...
माझं जगणं म्हणजे,
जगण्याला कायमचं एक सुतक लागणं...

तुझं जगणं, ते खरं जगणं...
माझं जगणं, हे तर रोजच मरणं...

~ अरुण भऊड

Wednesday, June 7, 2017

अव्यक्त...

ना माझ्या बोलण्यातून कधी आलं...
ना तुझ्या नजरेतून कधी जाणवलं...

आयुष्यभर तूही उरात ठेवलंस...
आणि मलाही झुरत ठेवलंस...

शब्दात सांगता न येणाऱ्या तुझ्या व्यथांना मी कसं लिहावं...
तुझ्या चेहऱ्यावरील मुक्या भावनांना मी तरी कसं वाचावं...

कदाचित तुला असं काही वाटलंच नसावं...
अन मला मात्र उगीचच तसं वाटलं असावं...

सारी वादळं शमल्यावर, उभं आत्मवृत्त छापलं...
तुला रुचेल न-रुचेल म्हणून तुझं नाव नाही घातलं...

हसावं, रडावं, प्रसंगी समुद्रा काठी उभं राहून किंचाळावं...
शब्दांनी नाही निदान स्पर्शानं का होईना, एकदा तरी व्यक्त व्हावं...

~ अरुण भऊड

Sunday, June 4, 2017

मी... माझा...

एक मित्र माझा, हरवलेला...
आतल्या आतच रमलेला...
कुठलेही बंधन नसलेला...
परी सभोवताल न स्वीकारलेला...

पटतंय स्वतःला रोज वेळ द्यावा थोडा...
एकांतात स्वतःशी बोलावं घडाघडा...
तो त्याही पुढे जाऊन अडकून पडला...
नाईट लॅम्पलाच सूर्य समजून बसला...

आरसा हेच माझे प्रतिबिंब, सेल्फी हेच सर्वस्व...
मीच रुसतो माझ्यावर, स्वतालाच स्वतःचा गर्व...
एका काळोख्या खोलीत कोंडून सरले एक पर्व...
आता प्रखर उन्हात फिरला तरी अंधारलेले सर्व...

विचारल्यावर असतो एक तक्रार नेहमी गात...
धरली ज्यांची आस त्यांनी दिली नाही साथ...
एकाकी मी, आता मलाच सोडून नाही जात...
माझे मलाच आता कापता येत नाहीत हात...

विहिरीच्या तळाशी अडकून पडलाय जीव...
हातपाय चालव थोडे, आधी पोहायला शिक...
तेव्हाच सरतेशेवटी यातून तरून पार होशील...
नाहीतर बुडून मेल्यावरच फुगून वर येशील...

~ अरुण भऊड