वाटलं आवडेल तिला म्हणून झरझर टाकलं लिहून, म्हटलं वाचताच जाईल भारावून...
तुझ्याकडून तरी हे असलं अपेक्षित नव्हतं असं म्हणून, स्वयंपाकघरात गेली ती निघून...
किती अपुरा पडतो मी, नुसत्या कल्पनेतील एक क्षणभर कवी बनून...
कसे होणार माझे, प्रत्यक्षात एक आयुष्यभराचा जोडीदार म्हणून...
~अरुण भऊड
कधी कधी...
आपले सख्खे...
आपले रक्ताचे...
आपल्या शेजारचे...
आपल्या लहानपणीचे...
आपले अगदी जवळचे...
आपल्या खास ओळखीचे...
आपली मुले...आपल्या सूना...
आपले नातेवाईक, आपले सोयरिक...
आपली नातवंडे..., आपले सुखी कुटुंब...
या आपलेपणात नकळत एक घुसमट असते...
मैत्रीत ती तशी कधीच नसते...
ओळखी, नाती आणि पाहुणचार जपण्यापेक्षा...
प्रत्येकाशी एक स्वच्छ, नितळ मैत्री जपूया का?...
~ अरुण भऊड
तो आणि मी,आम्ही दोघेही मंदिरात जातो...
तो आधी जातो, परिसर स्वच्छ करतो, मग मी जातो...
मंदिराच्या चपलेच्या स्टँड जवळ, तो बायकोला ड्युटी लावून जातो...
मग मी येतो, तिच्या पोत्यात साऱ्या फॅमिलीच्या चपला ठेऊन जातो...
मी धक्का-बुक्की करून दर्शनाच्या रांगेत पुढे सरकू पाहतो...
मग तो येतो, दोरखंडाने एक नागमोडी रांग बनवून शिस्त लावून जातो...
खेचखेची करत, एका हाती मी देवसदृश्य सौंदर्याला हार-नारळाने खो देऊन जातो...
रेटा-रेटीच्या शर्यतीत, देवाच्या पायाजवळ डोके टेकता-टेकता राहून जातो...
बाहेर येऊन पाहिले, त्याचा बाप सुकलेल्या हारांची ऱ्हास पोत्यात भरत होता...
तुळशी वृंदावनाशी त्याची माय, माझ्या अगरबत्यांची राख गोळा करत होती...
मंदिराच्या आवारात, माझी मुलगी झुडपांची पाने तोडत खेळत सुटली...
दुसऱ्या कोपऱ्यात त्याचं पोरगं, मातीचा चिखल करून नवी झुडुपे लावत सुटलं...
घरी जाऊन मी, सेलफ्या अपलोड करून फेसबुक, इंस्टाग्राम वर टाकत राहतो...
तो, अजूनही मंदिराच्या चोंदलेल्या नाल्याची सफाई करत बसलेला असतो...
भाविक शांत झाले कि तो, मंदिराचा परिसर धुवून स्वच्छ करून सारे पूर्ववत करून जातो...
देवादर्शनाचा अट्टाहास करून, भंडारा लावून मी आधी निघून जातो, नंतर तो जातो...
मी खाऊन, टाकून उरलेला प्रसाद तो कुटुंबासाठी जेवण म्हणून घेऊन जातो...
मी प्रसाद म्हणून आणलेला शिरा, आठ दिवस तसाच फ्रीझ मध्ये पडून राहतो...
इतके नवस केले तरी, देव नेहमी partiality करत असतो...
मला सोडून, प्रत्येक वेळी तो त्याच्याच पदरात पोरगा टाकतो...
~ अरुण भऊड
