पहाटेचा गजर,
मुलांचा डबा...
७:१८ ची लोकल,
ऑफिसची धावपळ...
Saturday ला outing ठरलेली,
संडेचं काय? मॉलमधे जाऊ चल...
झोपा आता लवकर,
उद्या पुन्हा ऑफिसला जायचंय...
तारेवरची कसरत,
सततची तारांबळ...
अशावेळी विसाव्याच्या,
घेऊन येतो एक क्षण...
माझा दिवाळसण।।
साफसफाई च्या निमित्ताने,
भेटते मग अडगळ...
जुन्या आठवणी ताज्या होतात,
दूर होते मरगळ...
शहारून येते अंग, लावता सुगंधी उटणं,
स्थिरावते मन, नाही नेहमीचे पळत सुटणं...
भिंतींना कोणता,
लावला होता रंग...
सांगत सुटतो एकच सण...
माझा दिवाळसण।।
LED च्या युगात,
तो बल्ब ची आठवण करतो...
तेल घालून डोळ्यात,
मग मी कापसाची वात मळतो...
जिथे चालत नाही क्रेडिट कार्ड,
असा लक्ष्मीपूजनाचा घाट घालतो...
कितीतरी दिवसांनी मी,
खऱ्याखुऱ्या नोटांना हात लावतो...
सारं निराळच पण...
माझा दिवाळसण।।
जुन्या contact लिस्टवर,
बोटे नकळत पडतात...
माझी पावले आपसूकच,
मित्रांच्या घराकडे वळतात...
भाऊबीजेच्या निमित्ताने,
सारे नातेवाईक भेटतात...
कळते, बायका मुलांशिवाय,
इतरहि कुणी आपले असतात...
आठवून जातो एक एक जण...
माझा दिवाळसण।।
फ्लॅटलाहि एक असते अंगण,
सांगून जातो माझा दिवाळसण...
शेजारीही आपल्या राहते कुणीतरी,
दार ठोठावून सांगतो माझा दिवाळसण...
श्रीमंतांचा बंगला अन गरिबाची झोपडी,
दोन्ही उजळून जातो माझा दिवाळसण...
दुःखातही तो हसायला भाग पाडतो,
माझ्या जगण्याचं वंगण...
माझा दिवाळसण।।
~ अरुण भऊड
