स्वयंपाक...

कित्येक वर्ष,
मी तो फक्त खाण्यातच घालवली...
बनत असेल कसा,
कधी विचारपुसच नाही केली...

निसर्गाच्या पोटातून...
थेट kitchen च्या ओट्यावर...
"आई वाढ गं" म्हणताच,
मी असे भरल्या ताटावर...

रडू आणणारे कांदे आणि
फोडणी नंतर चा ठसका...
स्वयंपाकाच्या नुसत्या नावाने...
आधीच घेतला धसका..

निसर्गाचा कोप झाला,
म्हणाला दाखवतोच तुला...
आई नाही, बायको नाही, धाडले परदेशाला...
किराणा दिला बॅगेत, म्हणाला लाग आता कामाला...

पहिले काही दिवस,
maggi वरती भागले...
पैसे संपू लागताच,
बाहेर खाणेही थांबले...

आता उरला नव्हता पर्याय,
kitchen मध्ये घुसण्याशिवाय...
गत्यंतरच नव्हते हाती चाकू-सुरी घेऊन,
दोन हात करण्याशिवाय...

Technology चा वापर करून,
केला पहिला फोन आईला...
भाजी चिरण्या साठी मग,
लावला हेडफोन कानाला...

कांदे चिरता चिरता,
माझे डोळे लागले झोंबायला...
भाजी चिरून झाली तरी,
ते तयार नव्हते थांबायला...

कढईत तेल टाकून,
ठेवले तिला उकळायला...
तळातले पाणी तसेच,
मग लागले तेल उडायला...

पाणी निघून जाण्यासाठी,
तेलाला अधिकच उकळले...
जिऱ्याचे दाणे टाकताच,
ते तेलात होरपळून करपले...

मोहरीची फोडणी कसली,
तो तर होता धुराचा लोट...
शेवटी कोथिंबीर चिरतानाहि,
मी कापून घेतले बोट...

एक dish बनताच
लगेच फोटो share केला...
फोटो पाहून कुणाला कळते,
मी इथे काय पराक्रम केला...

मी तेच तर केले जे आईने,
फोनवर सांगितले...
कळत नाही नेमके कुठे,
logic माझे गडबडले...

काही दिवस अर्धे कच्चे,
कधी करपट जेवण पचवले...
हळू हळू मग स्वयंपाकातले,
बारकावे मला समजले...

शाळा कॉलेजात जाऊन engineer झालो,
वाटले खूप काही कमावले...
स्वयंपाकघरातहि होते एक विद्यापीठ दडलेले,
का कधीच नाही उलघडले...

~ अरुण भऊड