ना माझ्या बोलण्यातून कधी आलं...
ना तुझ्या नजरेतून कधी जाणवलं...
आयुष्यभर तूही उरात ठेवलंस...
आणि मलाही झुरत ठेवलंस...
शब्दात सांगता न येणाऱ्या तुझ्या व्यथांना मी कसं लिहावं...
तुझ्या चेहऱ्यावरील मुक्या भावनांना मी तरी कसं वाचावं...
कदाचित तुला असं काही वाटलंच नसावं...
अन मला मात्र उगीचच तसं वाटलं असावं...
सारी वादळं शमल्यावर, उभं आत्मवृत्त छापलं...
तुला रुचेल न-रुचेल म्हणून तुझं नाव नाही घातलं...
हसावं, रडावं, प्रसंगी समुद्रा काठी उभं राहून किंचाळावं...
शब्दांनी नाही निदान स्पर्शानं का होईना, एकदा तरी व्यक्त व्हावं...
~ अरुण भऊड
No comments:
Post a Comment