एक मित्र माझा, हरवलेला...
आतल्या आतच रमलेला...
कुठलेही बंधन नसलेला...
परी सभोवताल न स्वीकारलेला...
पटतंय स्वतःला रोज वेळ द्यावा थोडा...
एकांतात स्वतःशी बोलावं घडाघडा...
तो त्याही पुढे जाऊन अडकून पडला...
नाईट लॅम्पलाच सूर्य समजून बसला...
आरसा हेच माझे प्रतिबिंब, सेल्फी हेच सर्वस्व...
मीच रुसतो माझ्यावर, स्वतालाच स्वतःचा गर्व...
एका काळोख्या खोलीत कोंडून सरले एक पर्व...
आता प्रखर उन्हात फिरला तरी अंधारलेले सर्व...
विचारल्यावर असतो एक तक्रार नेहमी गात...
धरली ज्यांची आस त्यांनी दिली नाही साथ...
एकाकी मी, आता मलाच सोडून नाही जात...
माझे मलाच आता कापता येत नाहीत हात...
विहिरीच्या तळाशी अडकून पडलाय जीव...
हातपाय चालव थोडे, आधी पोहायला शिक...
तेव्हाच सरतेशेवटी यातून तरून पार होशील...
नाहीतर बुडून मेल्यावरच फुगून वर येशील...
~ अरुण भऊड
No comments:
Post a Comment