कवितेची हुक्की

Office मधून घरी जाता जाता, रस्त्यातच कवितेची हुक्की आली

वाटलं 'बस'नेच आलो असतो आज, उगीचच 'स्कूटर' सोबत आणली

कवितेतली हिरवळ दिसून, तोडत सारे signal वेगात धूम ठोकली

कल्पनेतल्या डोहात डुंबताना, स्कूटर सगळ्याच खड्यात घातली

किती आले speed breaker पण मनावर उरला नव्हता ताबा

मनातल्या फुलपाखराने टाकले होते 'ट्रक'लाही मागे आता

कविता जेव्हा माझ्या साऱ्या नसा-नसात भिनली,

कळलेच नाही कधी पुढची 'जाडी' बाई डावीकडे वळली

चमचमत्या 'Left Indicator'ला तिच्या मी रात्रीचे काजवे समजून बसलो

तारे दिसले मिणमिणते जेव्हा बाईंनच्या 'scooty'ला जाऊन ठोकलो

तोल जाऊन रस्त्यात बाई, भरल्या गोणी सारखी पडली

माझी कविताही तिथेच मग फतकल मारून बसली

खरचटले का म्हणून तिला मी formality पाळत विचारले

गाढ कवितेतून जागे झालेले मन होते त्याहूनही दुखावलेले

मी म्हणालो, 'अहो पैसे घ्या हवे तर' पण घरी जाऊ द्या मला

तर गोळा करत गर्दी ती म्हणाली आधी पोलिसाला बोलवा

पोलिसाचे ऐकताच नाव, माझी तर बोबडीच वळली

कवितेतली  कडवी  कल्पनेतच गजाआड दिसली

लाख विनवण्या केल्यावर बाई एकदाची कशी-बशी पटली

'पैसे देतो वर औषधपाणीही करतो' म्हणता चट्कन उठली

दवाखान्यातली गर्दी पाहून बाई  जरा हिरमुसली पण कविता मात्र हसली

कारण उरली सुरली कडवी मला त्या 'waiting room' मध्येच सुचली

मनापासून माफी मागत बाईना 'scooty'सकट घरपोच सोडली

कवितेची हुक्की मला आज चांगलीच महागात पडली

~ अरुण भऊड