मला उद्ध्वस्त व्हायचंय...
२७ व्या मजल्यावरून खाली ऊडी टाकून,
किंचाळत,
धाड्कन जमिनीवर आपटायचंय...
काही गोष्टी जन्मतःच लाभल्या,
काही हळूहळू मिळवत गेलो...
आज एक जुगार खेळून,
जे आहे नाही ते सारं गमावायचंय...
शाळेत दरवर्षी पास झालो,
आज नापास होऊन पाहायचंय...
एक दिवस सकाळी जाऊन,
स्वतःच स्वतःला कामावरून काढायचंय...
रहायला फ्लॅट, फिरायला कार,
जगायला पैसा, मेल्यावर इन्शुरन्स...
स्वतःभोवतीचं हे कवच,
एखादं अंड फुटावं इतक्या सहज फोडायचंय...
खिशातलं पाकीट, आतले क्रेडिट कार्ड्स,
सारं सारं नेऊन समुद्रात फेकायचंय...
अनवाणी पावलांनी किनाऱ्यावर,
उद्ध्वस्त होऊन दगडीवर बसायचंय...
नाती, यश, पैसा आणि नशीब,
यांच्या जीवावर उडल्यानंतर...
आता माझ्यात उरलेल्या केवळ मला,
याहून काही निराळं जमतंय का ते पाहायचंय...
~ अरुण भऊड
No comments:
Post a Comment